استاد طباطبائى فرمودند : پرسيدم مرادش از سرّ اماميه چيست ؟ در پاسخم گفت : وجود امام زمان ، مهدى موعود عليه السلام . آرى بقيّة اللّه و تتمّة النبوّه ، واسطه فيض الهى ، امام مهدى منتظر سلام الله عليه انسان كامل است ، و با بدن عنصرى حى موجود است ، و در نظام هستى قبله كل است ، و از بطون تفسير كريمه و أن الى ربك المنتهى است كه همه مىكوشند تا به اين قبله كل منتهى شوند . و حقا رساله گرانقدر ما نهج الولايه را در اين موضوع مهمّ اهميّت بسزا است . به موضوع سخن برگرديم : به اين روايت امام ملك و ملكوت صادق آل محمد صلوات الله عليهم كه آن را ثقة الإسلام كلينى در اصول كافى آورده است التفات بفرماييد : « من تعلّم العلم و عمل به و علّم للّه دعي في ملكوت السّماوات عظيما ، فقيل : تعلّم للّه و عمل للّه و علّم للّه » ( اصول كافى معرب ج 1 ، ص 27 ) . كسى كه براى خدا علم را فراگرفت و بدان عمل كرد و براى خدا به ديگران تعليم داد در ملكوت آسمانها بزرگ خوانده مىشود . با اين‌كه ملكوت عالم خود عظيم است چنان كه صيغه مبالغه ملكوت مشعر بدان است ، و اصل و روح و نگهدار اين نشأت است و اين نشأت ظل آن است ؛ رتبت و درجت چنين شخصى بدان حدّ است كه در آن چنان ملكوت به بزرگى و آقايى ياد مىشود . آرى جناب جلوه در ملكوت آسمانها به بزرگى ياد مىشود كه تعلّم للّه و عمل للّه و علّم للّه . مرحوم ملّا عبد الصمد همدانى در كتاب شريف بحر المعارف روايتى از حضرت برهان السالكين جناب وصيّ امام امير المؤمنين على عليه السلام بدين صورت از كتاب فردوس العارفين نقل كرده است كه : قال امير المؤمنين عليه السلام : العارف إذا خرج من الدنيا لم يجده السائق و الشهيد في القيامة ، و لا رضوان الجنّة في الجنّة ، و لا مالك النار في النار ، قيل : و أين يقعد العارف ؟ قال عليه السلام : في مقعد صدق عند مليك مقتدر ( بحر المعارف ، چاپ سنگى ، ص 4 ) . عارف باللّه چون از دنيا بدر رفت نه سائق و شهيد او را در قيامت مىيابند ، و نه